به بهانه شعبان المعظم

بخشی از مناجات شعبانیه:

...الهی لم یکن لی حول فانتقل به عن معصیتک الا فی وقت ایقظتنی لمحبتک،

معبودم من قدرتی که از معصیت باز گردم ندارم،مگر آنکه تو به عشق و محبتت مرا بیدار گردانی

 و کما اردت ان اکون کنت،

و آن طور که می خواهی باشم  

فشکرتک بادخالی فی کرمک،و تطهیر قلبی من اوساخ الغفله عنک...

پس شکر تو گویم چون مرا به کرمت داخل کردی و قلبم را از پلیدیهای غفلت پاک و پاکیزه گرداندی

....

...الهی هب لی قلب یدنیه منک شوقا،

معبودم دلی به من عطا کن که مشتاق مقام قرب تو باشد

و لسانا یرفع الیک صدقه،

و زبانی که سخن صدقش به سوی تو بالا رود

و نظرا یقربه منک حقه....

و بینشی که تقرب تو جوید.

 

تولد

 

یکسال دیگر از عمرم گذشت و من ناباورانه به خسران روزهای از دست رفته می اندیشم....

و اینکه یکسال دیگر از فرصتم کم شد...

یاران خراسانی

 

سر خوش ز سبوی غم پنهانی خویشم             چون زلف تو سر گرم پریشانی خویشم

در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش                    چون آینه خو کرده حیرانی خویشم

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی          عمری است پشیمان ز پشیمانی خویشم

لب باز نکردم به خروشی و فغانی                     من محرم راز دل طوفانی خویشم

ازشوق شکر خند لبش جان نسپردم                 شرمنده جانان ز گرانجانی خویشم

بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر           افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

هر چند « امین » بسته دنیا نیم اما                  دل بسته یاران خراسانی خویشم

 

                                                                                                      سید علی خامنه ای

زندگینامه ها..

گه گاهی که زندگینامه های  شهدا رو می خوانم که ابعاد مختلف زندگیشان را از زبان اطرافیان بیان می کند ،خیلی متعجب می شم.

چون تقریبا تو زندگی ام افرادی اینچنین  ندیدم.

میگن یکی از صفات امیرالمومنین(ع) "محسن" بوده،یعنی همه کاری را به نحو احسنت انجام می دادند و در همه چیز نهایت و بهترین بوده اند.

برخی از این افراد  که باعث تعجب من میشوند در حد ی از این صفت برخوردارند.

اینکه در اخلاق،علم،معنویت، ایمان، عمل حتی آمادگی جسمانی سرآمد و شاخص بوده اند، و در بین اطرافیانشان بسیار محبوب بوده اند .

 

تو دوران زندگی ام خیلی کم این آدم ها رو دیدم، آن هم در سطح خیلی بالا بوده اند، آنقدر بالا که دسترسی افرادی مثل من به آنها تقریبا غیر ممکن است.

حتی بسیاری از اساتید برجسته مذهبی و حتی علوم دینی و اخلاقی که با آنها برخورد داشته ام اینگونه نبوده اند و یا کمتر بوده اند.

برخی از این شخصیت ها  افراد عادی جامعه بوده اند  و نه صرفا از بزرگان مشهور،  نمی دانم که در این کتب  آیا درباره این افراد اغراق شده ،یا احیانا برخی نقاط ضعف و یا جنبه ی منفی آنها بیان نشده و

 یا واقعا افرادی اینچنین بوده اند و امروزه هم هستند و من لیاقت مصاحبت با آنها را ندارم.

 و این  حسرت آور است.